برخی از امنیت روسیه آزمایش بیانیه آمریکا

برخی از: امنیت روسیه آزمایش بیانیه آمریکا کره شمالی کره شمالی خبر

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری «۲۴ فریم» آخرین ساخته زنده‌یاد عباس کیارستمی در جشنواره‌ سینمایی «چشم اند

عباس کیارستمی بیش از ۵۲ فیلمنامه، فیلم کوتاه، فیلم بلند و مستند را تولید کرده است که آخرینش فیلمی به نام «۲۴ فریم» هست. کیارستمی آخرین فیلم خودش را در حالی ب

«۲۴ فریم» آخرین ساخته زنده‌یاد عباس کیارستمی در جشنواره‌ سینمایی «چشم اند

«۲۴ فریم» آخرین ساخته زنده یاد عباس کیارستمی در جشنواره سینمایی «چشم انداز ایران» که از تاریخ ۹ تا ۱۳ خردادماه در شهر کلن آلمان برگزار می شود، نمایش داده خواهد شد.

عبارات مهم : آخرین

عباس کیارستمی بیش از ۵۲ فیلمنامه، فیلم کوتاه، فیلم بلند و مستند را تولید کرده است که آخرینش فیلمی به نام «۲۴ فریم» هست. کیارستمی آخرین فیلم خودش را در حالی به آخر برد که در بیمارستان خوابیدن بود و ساعات آخر زندگی خود را زیست می کرد. این فیلم در بخش رویدادهای هفتادمین جشنواره فیلم «کن» روی پرده رفت و تصویر العمل هایی مختلفی را هم در پی داشت. افرادی که سینمای کیارستمی را دنبال می کردند در جریان بودند که او در فیلم های آخرش مسیر متفاوتی از سینمای «رئالیستی» (واقع گرایی) دوره های گذشته را پیش گرفته بود. فیلم های او به سمت «تجربه گرایی» ذهنی گام برمی داشتند و در عین حال نظر واحدی هم نداشتند. به عنوان نمونه فیلم «کپی برابر اصل» (۱۳۸۹) با حضور «ژولیت بینوش» آن چنان با فیلم «شیرین» (۱۳۸۷) تفاوت دارد که شاید بیننده آماتور سینما دو فیلم مذکور را از دو کارگردان متفاوت بداند.

«۲۴ فریم» آخرین ساخته زنده‌یاد عباس کیارستمی در جشنواره‌ سینمایی «چشم اند

آخرین ساخته کیارستمی همچنان در جشنواره ها و نشست های سینمایی به نمایش درمی آید. فیلمی که دیگر کارگردانش در میان ما نیست ولی آثار هنری او همچنان زنده و قدرتمند نفس می کشند. آخرین ساخته کیارستمی یک اثر سینمایی تجربی که مشمول بر تصویر های کیارستمی هست. این کارگردان راجع به فیلم آخرش گفته بود: «نقاشان تنها یک فریم از واقعیت را ثبت می کنند و نه هیچ چیز پیش و بعد آن را. در فیلم «۲۴ فریم» تصمیم گرفتم از تصویر هایی که در طول این سال ها گرفتم، استفاده کنم و چهار و نیم دقیقه از آنچه را که تصور می کردم پیش و بعد از هر تصویر رخ داده در آن قرار داده ام. نخستین بار هنگامی که مشغول فکر راجع به آثار نقاشان بزرگ پیش از اختراع سینما بودم، ایده فیلم «۲۴ فریم» شکل گرفت. راجع به شوق نقاشان آن دوره جهت ثبت واقعیت با تمام دقت فکر کردم که در این سطح از دقت در آثار چون «شکرچیان در برف» از «پیتر بروگل» و «خوشه چین ها» اثر «ژان فرانسوا میله» مشهود هست. نقاش در اینجا یک فریم از واقعیت را ثبت می کند، نه هیچ چیز پیش و نه هیچ چیز بعد از آن. فیلم «۲۴ فریم» با اندیشه در نقاشی های تاریخی و دوران ساز شروع شد و تصویر هایی که خودم در طول سال ها گرفته بودم به تکامل رسید.

هر یک از این فریم ها در واقع چهار دقیقه و سی ثانیه از آن چیزی است که تصور کردم پیش و بعد از ثبت هر تصویر روی داده است.» عباس کیارستمی علاوه بر سینمای رئالیستی مانند فیلم «گزارش» (۱۳۵۶) با مشابهت های شاعرانه از زندگی روزانه نیز آشنا می شود. فیلم «خانه دوست کجاست» (۱۳۶۵) نمونه مشخص چنین سینمایی هست. «مارتین اسکورسیزی» کارگردان تاثیرگذار سینمای هالیوود بعد از شنیدن خبر درگذشت کیارستمی گفت: «او یک هنرمند حقیقی بود». سینمای کیارستمی تاثیر چشم گیری بر فیلم های رئالیستی کشور عزیزمان ایران و دیگر نقاط دنیا گذاشته است که نقد و بررسی آن خالی از لطف نیست.

۲۴ فریمی که انسان را به خلسه می برد
فیلم «۲۴ فریم» اثری ما بین سینما، شعر و عکاسی هست. در واقع، باز هم کیارستمی دست به تجربه گرایی زده که در تاریخ سینمای کشور عزیزمان ایران بی همتا است.

عباس کیارستمی بیش از ۵۲ فیلمنامه، فیلم کوتاه، فیلم بلند و مستند را تولید کرده است که آخرینش فیلمی به نام «۲۴ فریم» هست. کیارستمی آخرین فیلم خودش را در حالی ب

احمد کیارستمی، فرزند زنده یاد عباس کیارستمی در گفت وگویی با «توماس پیج» از خبرگزاری «سی ان ان» در جشنواره «کن» در همین رابطه می گوید: «او کارش را با نقاشی شروع کرد. پدر می گفت نقاش ها یک صحنه را به تصویر می کشند ولی این صحنه فقط یک برداشت هست. در شگفتم پیش و بعد از این برداشت چه روی می دهد؟ او با جان بخشی به تابلوی نقاشی شکارچیان در برف اثر پیتر بروگل کارش را شروع کرد. بعد جان بخشی به تصویر هایی را که خودش گرفته بود، شروع کرد. در آخر، او عناصری برآمده از تصویرهای متفاوت داشت ولی صحنه کامل را گردآوری کرده بود. او بیش از ۴۰ فریم داشت. او کار همه این فریم ها را به آخر نرساند؛ از بعضی از آن ها راضی نبود. ولی گزیده ای که در این فیلم می بینید کارهای مهم خود اوست.»

دیدگاه عباس کیارستمی از نظرگاه فیلم سازهای داستان گو به شدت دور هست. او خود را یک هنرمند می دانست و تلاش می کرد از طریق هنر سینما حرف هایش را گوش دیگران برساند. تصویرهای کیارستمی هر لحظه ترکیبی از عکاسی، شعر و نقاشی هستند. فیلم نامه های او داستان دراماتیکی را جهت مخاطب روایت نمی کند بلکه تلاش دارد با فضاسازی و خلق موقعیت به زندگی به همراه شیطنت شاعرانه نظر بی اندازد البته فیلم هایی مانند «طعم گیلاس» (۱۳۷۶) و «مثل یک عاشق» (۱۳۹۱) داستان «فراروایی» را پیش می برند. داستان هایی که انسان های خاصی را نشانه گرفته اند ولی «فرامتن» آن ها مانند آثار «اگزیستانسیالیستی» (وجودگرا) انسان عاصی و سرگشته در دنیا مدرن هست، انسانی که به دنبال معنا و تکاپو جهت زندگی جاری خود است.

چنین، معنایی با وضوح هر چه تمام تر در فیلم «زندگی و دیگر هیچ» (۱۳۷۰) مطرح شده است هست. فیلمی که تاثیرش بر کیانوش عیاری در فیلم «بیدار شو آرزو» نیز مشخص هست. کیارستمی سه روز بعد از زلزله استان گیلان در سال ۱۳۶۹ با دوربین خود به آن جا می رود. تصاویری که کیارستمی نشان می دهد به شدت از کلیشه های آثار مستند و تبلیغی به دور هستند. فیلم او کاملا مستقل و خاص هست. پدر و پسری از پایتخت کشور عزیزمان ایران به منطقه زلزله زده و به جست و هوا بابک و احمد احمدپور، بازیگران فیلم «خانه دوست کجاست؟» می روند. به علت راه بندان، آن ها مجبور می شوند راه های فرعی مختلفی را جهت رسیدن به روستای «کوکر»، محل زندگی پسربچه ها، طی کنند. پدر و پسر احمد پورها را تا آخر فیلم نمی بینند ولی خبرهایی از سلامت آن ها به دست می آورند. ولی چیزی که مخاطب در فیلم می بیند امید مردم جهت زندگی هست. امیدی که در مستندهای وقت جنگ هم شاهدش بودیم. ولی در تصویرهای آن فیلم ها زندگی و فوت به گونه ای دیگر نمایش داده می شد.

پسر زنده یاد عباس کیارستمی در مصاحبه ای که ذکرش رفت ادامه می دهد: «پدر هر لحظه می گفت دوست ندارم داستان سرایی کنم. او فکر نمی کرد فیلمساز هست. می گفت من هنرمندم، مدیوم های متفاوتی دارم که از طریق آن ها هنرم را ابراز می کنم. فیلم یکی از آن ها هست. در سال های اخیر می گفت از عکاسی زیاد از فیلمسازی لذت می برم، آیا که در عکاسی مجبور نبود با هزینه، عوامل و همه این کارها سر و کار داشته باشد. او خودش هزینه های عکاسی را می پرداخت. فقط دو نفر را داشت که با آن ها همکاری می کرد. با علی که صحبت می کردم، او می گفت در روز ۱۰ تا ۱۲ ساعت و گاهی هم ۱۴ ساعت کار می کند. پدرم شش ساعت کار می کرد، ساعت ها به یک صحنه خیره می شد. شش ساعت تماشا می کرد و بعد می گفت کافی هست، خسته شدیم. حالا وقتش است روی تصویر ها کار کنیم. از نظر او فراغت از کار، رفتن سراغ تصویر ها بود.»

«ژان بروکس» منتقد سایت «گاردین» هنگامی که فیلم «۲۴ فریم» را دید، گفت: «این پروژه حس یک تجلیل را ندارد، حتی حس تالیف را هم ندارد و چیزی غنی تر و عجیب تر از آن هست، انگار که در لحظه مرگ، ضمیر ناخودآگاه این مرد بیرون ریخته و در یک بطری گیر افتاده هست. بله، «۲۴ فریم» به شدت امتحانی هست؛ نیازمند صبر و درگیر شدن است ولی این فیلم شبح وار باعث شد من کاملا در خلسه فرو بروم.» با تمام این احوال باید اعلام کنیم آخرین فیلم کیارستمی در کنار دیگر آثارش همچنان زنده و خلسه آور است.

«۲۴ فریم» آخرین ساخته زنده‌یاد عباس کیارستمی در جشنواره‌ سینمایی «چشم اند

روزنامه ابتکار

واژه های کلیدی: آخرین | تصویر | زندگی | عکاسی | نقاشی | داستان | سینمای | سینمایی | کیارستمی | عباس کیارستمی | درگذشت کیارستمی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : blogzz